Het maken van 3D-films is een duur en langdurend proces. Er zijn verschillende manieren om een 3D-film te maken, zoals:   

• met twee camera's. Hierbij filmt één camera wat het linkeroog moet zien en een andere camera wat het rechteroog moet zien. Het is hierbij natuurlijk van het grootste belang dat alle apparatuur exact staat ingesteld en ook in die positie blijft. De camera's zitten daarom vastgeschroefd in een speciale constructie.
  
   
• computeranimatiefilms worden natuurlijk niet met camera's gemaakt. Hier wordt vaak gewerkt met virtuele camera's: er wordt uitgerekend waar een camera in een bepaalde situatie zou hebben gestaan en de computer berekent dan hoe het beeld er vanuit die hoek zou hebben uitgezien.
  
   
• er zijn al bedrijven die 'platte films' driedimensionaal kunnen maken, ook wel dimensionaliseren genoemd. De film 'G-force', die aanvankelijk als een gewone animatiefilm is gemaakt, was hierdoor toch in drie dimensies in de bioscoop te zien. De kostbare techniek schept echter ook perspectieven voor oudere films: er zijn al gedeeltes van 'Grease' en 'Singin' in the Rain' gedimensionaliseerd, dus wie weet wat ons nog te wachten staat.

James Cameron en Sam Worthington op de set van Avatar

Tijdens het maken van een 3D-film, kunnen effecten vetter worden aangezet, of juist beheerst worden toegepast. Filmmakers letten bij het maken van een film dan ook goed op hoe ze 3D inzetten. Een overdaad aan effecten kan hinderlijk zijn en bij de kijker 3D-moeheid veroorzaken. Menig 3D-filmmaker hanteert tijdens het productieproces dan ook een '3D-budget', waarmee ze het gebruik van 3D-effecten gedurende de film analyseren. Zo kan men er bijvoorbeeld voor kiezen om bij actiescènes veel effecten te gebruiken en bij rustige scènes juist minder.

Er komt dus nogal wat kijken bij de productie èn projectie van 3D-films. Filmmakers en bioscopen zijn overtuigd van de toekomst van de nieuwe 3D-projectietechniek en zullen er alles aan doen om u als bezoeker er intens van te laten genieten.