3D-films zijn al zo oud als het medium film zelf. Vlak na de uitvinding van film door de gebroeders Lumière aan het eind van de 19e eeuw, is er al een 3D-film gemaakt van een trein die een station uitrijdt. Dat je in die tijd een bewegende film kon bekijken was op zich al ongelofelijk, laat staan dat de actie ook nog uit het doek leek te komen. Later hebben 3D-films een paar keer een opleving gekend. In de jaren vijftig van de vorige eeuw werden er veel monsterfilms mee gemaakt, zoals 'The Creature from the Black Lagoon'. Maar ook de 'master of suspense' Alfred Hitchcock heeft met 'Dial M for Murder' ooit een 3D-film gemaakt die geen overdreven effecten nodig had om effectief te zijn. De film speelde zich namelijk af in één kamer, waarbij het gebruik van 3D juist bijdroeg aan het claustrofobische karakter ervan. In de jaren tachtig werd 3D dan weer gebruikt om goedkope vervolgfilms op te peppen: niet Jaws 3, maar Jaws 3D!



Nieuwe 3D-films staan mijlenver verwijderd van hun voorgangers. Ten eerste hebben veel bekende regisseurs uit Hollywood, zoals George Lucas en James Cameron, zich al aan de technologie verbonden, terwijl het in het verleden juist meer om zogenaamde B-films ging. Daar komt bij dat 3D-projectietechnologie nu veel beter is. 



Sommige mensen denken dat 3D-films puur uit effectbejag zijn ontstaan, maar 3D-effecten dragen echt bij aan de intensivering van de ervaring van een bioscoopbezoek. Niet alleen snelle actiefilms, eigenlijk elke film heeft baat bij 3D. Denk bijvoorbeeld aan de film 'Up', waarin het oude mannetje Carl opstijgt in een luchtballon, die door 3D ook echt een ronde vorm lijkt te hebben.