Natuurlijk zien we in het dagelijks leven ook in drie dimensies: de wereld is niet zo plat als een dubbeltje maar heeft diepte. Wij kunnen diepte zien doordat onze ogen vanuit hun verschillende positie elk net iets uit een andere hoek zien. De verschillen in wat onze beide ogen zien zorgen ervoor, dat onze hersenen het driedimensionale beeld ervaren. Het zien in drie dimensies is redelijk complex. Beelden die veraf zijn zullen voor de ogen - die relatief dicht bij elkaar staan - weinig van elkaar verschillen, terwijl objecten die dichtbij zijn wel duidelijk verschillende beelden opleveren. Deze informatie - en nog veel meer - gebruiken onze hersenen om een beeld van de wereld om ons heen te vormen.   Om het effect van het zien van 3D te simuleren, werken 3D-films ook met twee verschillende beelden, voor elk oog één. Doordat deze beelden van elkaar verschillen, wordt de illusie van diepte gewekt. Omdat het verschil tussen de beelden met de afstand varieert, is het maken van een 3D-film ongelofelijk ingewikkeld. Als de suggestie een keer niet klopt, valt het 3D-kaartenhuis in duigen en is de illusie verbroken.